تو شب تاریک و تار ماه منه حسین

تو شب و تاریک و تار ماه منه حسین
هر کسی شاهی دار شاه منه حسین

از لطف تو شدم خیلی آبرودار 
ردّم نکردی آقا حتی تو یک بار 

قطره بودم که با تو دریا شدم من 
از ذرّه‌ پروریتون آقا شدم من
از عشقِ تو، تو مَردم رسوا شدم من 

ای جانم، جانِ جانانم حسین...

حرف منو تو از این چشمام می‌خونی
حال منو تو که آقاجون می‌دونی

یه گوشه‌ای شبا با تو خو می‌گیرم 
از زیر بِیرق تو جایی نمی‌رم 
تا عاقبت میون روضه بمیرم

این تنها دلخوشی رو از من نگیری
شور و حرارتو از این تن نگیری
روتو زِ من دَم جون‌دادن نگیری

اباعبدالله...
حسین...