توان واژه کجا و مدیح گفتن او

توان واژه کجا و مَدیح گفتن او
قَلم قناریِ گُنگی است در سرودن او

کِشاندنش به صَحارِی عقل ممکن نیست
کُمِیتِ معجزه لنگ است پیش توسَنِ او

چه دختری که پدر پشت بوسه‌ها می‌دید
کلید جنّت فردوس را به گردن او

چه مادری که به تفسیر درس عاشورا
حریم مدرسه‌ی کربلاست دامن او

دَمی که فاطمه تسبیح گریه بردارد
پیام می‌چکد از چلچراغ شیون او

بمیرم آن همه احساس بی‌تعلق را
که بار پیرهنی را نمی‌کِشد تن او