تنِ عریانِ تو خونین به زمین در بَرِ زینب
کربلایی نریمان پناهیپسندیدن7
بازدید1.1K
تنِ عریانِ تو خونین به زمین در بَرِ زینب شده در لُجِّهی خون غرقِ مَهِ اَنوَر زینب نه مرا بی تو دگر تاب و توان یاورِ زینب چه کند خواهرِ افسرده به هنگامِ جدایی ز چه پامالِ مراکب شده گلگون بدنِ تو گلِ من دامنِ صحرای بَلا شد وطنِ تو اَسفا خاکِ بیابان شده جای کفنِ تو نه لباسی ز تو بر جا نه سلاحی نه عبایی نه سری در بدن تو که ببوسم سر و رویت نه تو را نای و گلویی که زَنَم بوسه گلویت نه گلابی که بشویم بدنِ قاریِ بویت نه مجالی سرِ نعشِ تو کِشم آه و نوایی تویی آن کشته که عطشان به لبِ شَطِّ فراتی حَرَمت کعبه و مقصود که تو کشتی نجاتی ثمرِ باغِ نَبُوَّت کَرَم و عینِ حیاتی به فدایت سر و جانم که به هر درد دوایی تو حسین الگوی آزادگی و عشق و جهادی که به سرمنزلِ معراجِ بَلا گام نهادی به رهِ مَکتبِ توحید تو هستی همه دادی حَرم و زمزمی و سعی و صفایی و منایی به بَرَت خُفته به خون قاسم و عبدالله و جعفر زِ دَمِ تیغِ جَفا غرقِ به خون شد علی اکبر نه سپاه و نه عَلَم مانده نه عباسِ دلاور همه یارانِ تو در کربوبلا گشته فدایی به خیامِ حَرَمِ تو زده شد آتشِ بیداد زِ عطش اهل حَریمت همه در ناله و فریاد نه بُوَد خیمهی دیگر، چه کنم با تَبِ سجاد نگران عهد و عیالت که سوی خیمه بیایی (حسین، حسین...)