تمام عمر دلم سمت و سوی هر جا رفت

تمام عمر دلم سمت و سوی هرجا رفت
که عاقبت رَه‌ِ جویم به سمت دریا رفت

شدم غلام شَهَنشاه طوس و فهمیدم
که خاکِ کویِ رضا تا به عرش بالا رفت

از آن زمان که شفا خانه‌اش به راه افتاد
دگر زِ روی زبان‌ها دَمِ مسیحا رفت

همین که نغمه‌ی نقاره کوه‌پیما شد
صدای نعره‌ی ناقوس از کلیسا رفت

به کیمیای وجودت قسم دلم به حرم
چو خاک آمد و چون زَر، نفیس و اعلا رفت

طبیب نسخه‌ی ما را شراب ناب نوشت
که دل به سمت خراسان سوی مداوا رفت

هوای کرب و بلا و نجف که جای خودش
زِ سر زِ عطر ضریح تو هوش درجا رفت

خدا گواست هر آن زائری که کرب و بلاست
چو داد حضرتتان را قسم به زهرا رفت

خوشا به حال دلم امشب از میان قفس
گرفت از تو برات و بدون ویزا رفت

فرشته پَر زد و آمد و گفت جبریلم
کنار پنجره فولاد او به اِغما رفت

بدون دل شدم و دل ربود از من طوس
همین که یوسف مصرم سوی زلیخا رفت

جانم رضا جانم رضا..