تحبس الدعا

تُنزِل البلا یعنی
این‌که از حرم جا موندم، گیره این دلِ وامونده‌م
عمر من گذشت و من هنوز این‌جام

تَحبِسُ الدعا یعنی
گریه‌مو ندیدی این‌بار، از گدا بریدی انگار
اما من فقط خود تو رو می‌خوام

حسین، کار تو بزرگی و کار من که عصیانه
اما از قدیم گفتن، بخشش از بزرگانه

 (جانِ جانِ جانانی، تو قدیم الاحسانی)۲ 

تُنزِل النِقَم یعنی
دوری از شما دشواره، بی‌حرم می‌شم آواره
خوش به حال زائرای شش‌گوشه

بغضِ تو گلو یعنی
منتظر بمونی یک سال، رو به تو نیاره اقبال
توی قلبم از جدایی آتیشه

حسین، رو‌به‌روی چشمامه خاطرات مشّایه
کاش تا آخر عمرم با تو بودم همسایه

 (جانِ جانِ جانانی، تو قدیم الاحسانی)۲ 

کربلامو هر دفعه از امام رضا می‌گیرم
راضی باز به این تقدیرم راه کربلارو رو خودم بستم

این شبا که دلگیرم کاشکی توی مشهد بودم
کفترِ رو گنبد بودم یا امام رضا می‌بینی دل‌خستم

حسین تو اگه بخوای میشه تا دوباره زائر شد
سال دیگه با اذنت اربعین مسافر شد

(جانِ جانِ جانانی، تو قدیم الاحسانی)۲