تا حسین است چه حاجت به عطای دگران
حنیف طاهریپسندیدن2
بازدید97
تا حسین است چه حاجت به عطای دگران تا حسین است مَگو مَدح و ثَنای دگران ای مسلمان حسنی باش و حسینی همه عمر سنگ بر سینه مزن زیر لِوای دگران (تا چو فُطرُس، پر و بالت بدهد عشق حسین مَگُشا بال محبت به فضای دگران) (یا اباعبدالله، یا حسین ثارالله) راهیان حرمش، خندهکنان گریانند کَس ندیدهست چُنین، حال و هوای دگران چهره گلگون بکند خون که بُوَد رنگ حسین پیش او رنگ ندارد چو حنای دگران (تا چو فُطرُس، پر و بالت بدهد عشق حسین مَگُشا بال محبت به فضای دگران) (یا اباعبدالله، یا حسین ثارالله) با وجود حرمت، او که بُوَد رَشکِ بهشت نکند جلوه دگر صحن و سرای دگران اشک و لبخندت اگر وقف حسین ابن علیست یاد او باش به هر جشن و عزای دگران (تا چو فُطرُس، پر و بالت بدهد عشق حسین مَگُشا بال محبت به فضای دگران) (یا اباعبدالله، یا حسین ثارالله)