تا تویی امیرم، من حیفه بمیرم
سیدرضا نریمانیپسندیدن6
بازدید300+
تا تویی اَمیرم، من حیفه بمیرم کاش رزق شهادتم رو تو روضه بگیرم یاد همه اونایی که تو روضهها بودن حالا همهشون دورِ امام حسین نشستن اَما منم و یه کولهباری از گناهم اَما منم اون کسی که توبهمو شکستم من نابلدم، دورامو زدم تا همینجا هم خیلی با زحمت اومدم من عاشقتم، نالایقتم من گریهکن و سینهزنِ سابقتم حسین وای، حسین وای، حسین وای اشک بیاَمونیم، هِی روضه میخونیم تا کِی رفیقامون برن و ما جا بمونیم؟ تا کِی بسوزیم از غمِ اونایی که رفتن این غصّه با هیچ گریهای جبرانشدنی نیست بیعشق شهیدا آخه زنده نمیمونیم دل کندن از این عشق، به قرآن شدنی نیست شرمنده منم، بازنده منم پیش شهدا خیلی سرافکنده منم درمونده منم، جامونده منم اونی که فراق، هستیشو سوزونده منم هر چی هم بخونم، بازم جا میمونم تا رسم شهید، زندگی کردن رو ندونم تا بین من و بار گناه، فاصلهای نیست تا مثل سلامیها و حاجیزاده نیستم تا بند قشنگیهای دنیا پامو بسته یعنی که برا پَر کشیدن آماده نیستم من تو قفسم، تنها بیکسم دستم رو بگیرید، به شهادت برسم بیچاره منم، هِی زار میزنم من کاشکی دل از بازی دنیا بکَنم من نابلدم، دورامو زدم تا همینجا هم خیلی با زحمت اومدم من عاشقتم، نالایقتم من گریهکن و سینهزنِ سابقتم شهدا شرمندهایم، شهدا شرمندهایم...