تا آمدی کمی بنشینی کنار ما

تا آمدی کمی بنشینی کنار ما 
تقدیر اشاره کرد به کم بودن زمان 

از روی خاک با کمی اکراه پاشدی 
رفتی وضو گرفتی از اشراق و بعد از آن 

هجده نفس کشیدی و رکعت به رکعتش
نزدیک‌تر شدی به خودت ذات بی‌نشان

می‌خواستی که جلوه کنی بر زمین ولی
توحید غیرتی شد و بردت به آسمان 

از عصر جاهلیت آن‌ها تو را گرفت 
دادت به درک ناقص این آخرالزمان 

حالا هزار سال پس از تو رسیده‌اند 
به اهل زمین به قسمت جذاب داستان 

جایی که آسمان به زمین رزق می‌دهد 
از سفره‌ی نگاه تو بانوی مهربان