بیا به خانه که عشقت گناه شد مادر

بیا به خانه که عشقت گناه شد مادر 
بیا بیا که شانه یِ من تکیه گاه شد مادر 

قباله ی فدکت بود و شاد می‌گفتند 
پدر بیا و ببین رو به راه شد مادر 

ولی چه شد چه بگویم جواب بابا را 
که راهِ آمدنت نیمه راه شد مادر 

برای آنکه نگریی کنارِ نا محرم 
تو را زدند و جوابت دو آه شد مادر 

فقط از او نه، زِ دیوار هم کتک خوردی 
چهل تن آمده و قتلگاه شد مادر 

تمامِ گیسویِ من شد سپید آنجا و 
تمام کاسه یِ چشمت سیاه شد مادر 

گمان کنم اثر پشتِ دستِ نامرد است 
که راه خانه ی ما اشتباه شد مادر 

شکسته اند غرور مرا در این کوچه 
بیا که شانه ی من تکیه گاه شد مادر 

دوباره روضه یِ کربُبلا بخوان و بگو 
که شعله ور همه یِ خیمه گاه شد مادر 

برای غارتِ ناموس ما قسم خوردند 
از آن زمان که حرم بی سپاه شد مادر 

رباب بود و به سرِ نیزه یِ علی می‌گفت 
تمامِ دل خوشی ام یک نگاه شد مادر 

اگر گهواره را پس داده بودند 
دلش خوش بود با طفلی خیالی