به نام خالق عالم به حق حضرت سرمد

به نام خالق عالم، به حق حضرت سرمد
بیا کسه سینه‌ی ما پر شد از مصیبت بی حد

اگرچه قسمت این دل همیشه بوده جدایی
زبان به شکوه ندارم هر آنچه یار بخواهد

رسیده‌ام به ته خط ولی برای رضایت
نشد دلم به خلاصیِ از گناه مقیّد 

همیشه نامه‌ام آزرد قلب فاطمی‌ات را
ولی دوباره نکردی مرا ز خانه‌ی خود رد

نشسته‌ام به دو چشم پر آب تا که بگیرم
به پای روضه‌ی جانسوز جعفربن محمّد

رسید مکتب حق باشی و غریب، بمیرم
نه زائری، نه رواقی، نه گنبدی و نه مرقد

خیال کن سر پیری میان سجده که هستی
کسی به چکمه به روی عبات پا بگذارد

دوباره واژه‌ی چکمه مرا رساند به گودال
به روی عرش برین شمر، وای فاطمه آمد