به صحرای پُر از غم نینوا آقام رسیده

به صحرای پُر از غم نینوا آقام رسیده
به وادی بلا کرب‌و‌بلا آقام رسیده

همه در تاب و در تب، شده روزِ جهان شب
رسیده کربلا اُمّ‌المصائب عمّه زینب

با جلال و شکوهی خیمه‌ها میشه برپا
جای خوابِ رقیه، شونه‌ی گرم سقّا

(حسین جانم حسین جان)...
****
به گوش جان رسد از هر طرف شور و نوایی
زِ خاک این بیابان می‌رسد بوی جدایی

دلم دریای خونه، نگاهم لاله‌گونه
رو لب‌های حسین انّا الیه راجعونه

آخ بمیرم که این‌جا میشه از تن جدا سر
آخ بمیرم برای قد و بالای اکبر

(حسین جانم حسین جان)..‌.