به سختی راه میرفت

تا سایه‌ی آن خسرو خوبان به سرم بود
کِی سوخته از آتش غم بال و پرم بود

فاطمه بعد از پدر آزرده و بیمار شد
اشک غم بر چهره و از داغ دل تب‌دار شد