به آن عبا که علی روی همسرش انداخت

به آن عبا که علی روی همسرش انداخت
زنی مقابل نامردها زمین نخورد

به اشک چشم حسینش، خدا کند دیگر
که مادری جلوی بچه‌اش زمین نخورد

زدند فاطمه را هر چه، باز هم می‌گفت
که من زمین بخورم، مرتضی زمین نخورد

پس از مدینه و این مادر و زمین خوردن
خدا کند پسرش، کربلا زمین نخورد
ش
خدا کند که کسی، نیزه بی هوا نخورد
خدا کند که دگر بی هوا زمین نخورد

خدا کند که دگر پیش مادری مضطر
سر برادری از نیزه‌ها زمین نخورد

سر بریده ز نیزه، خدا خدا می‌کرد
رقیه هم ز روی ناقه‌ها زمین نخورد