بمیرم معركه غرقابِ خون شد

بمیرم معركه غرقابِ خون شد 
نفس نه جان ز هر جسمی برون شد 

نوك نیزه تكانی بر علی داد 
علی افتاد و بابا سرنگون شد 

سرش وا شد مثل حیدر 
ز پهلو شد مثل مادر 

علی و زهرا شد اكبر 
همه عمرِ، پدر دیگر، شده بر باد 

حسین با سر، كنار او، زمین افتاد 
وای علی جان علی جان علی جان 

جوانان بنی هاشم رسیدند 
چقد اكبر میان دشت دیدند 

برای آنكه بابا جان بگیرد 
تنش را در عبایی زود و چیدند 

كنار این جسم پرپر 
صدای خنده از لشگر 

زند بر روی دل خنجر 
غم اكبر، صبوریِ، پدر را برد 

اگر زینب، نمی آمد، حسین می مُرد 
وای علی جان علی جان علی جان 

دویدم ز حرم تا كه زنده ات نگرم 
مبند دیده، كمی دست و پا بزن پسرم 

جوان ز دل نرود گرچه از نظر برود 
تو نی برون ز دلم می روی نه از نظرم 

به پیش دیده ی من پاره پاره ات كردند 
دلی به رحم نیامد نگفت من پدرم 

هنوز نیزه نخورده است پیكرت اما 
از این بدن، جگرت گشت ارباً ارباتر 

علی كه رفت كأنَّ خیام خالی شد 
درست اول كارت شدی تو تنهاتر 

نیاز ندیدی به خیمه برگردی 
كنار این بدن بند بند، بند شدی 

به التماس نرفتی كنار از بدنش 
همین كه دست به گیسم زدم بلند شدی 

تو فقط قول بده دست به گیست نزنی 
مقنعه باز كنی بال و پرم را ببرند 

تو برو خیمه خودم پشت سرت می آیم 
...