بر لب آبم و از داغِ لبت می میرم

بر لب آبم و از داغِ لبت می میرم 
هر دم از غصه ی جان سوزِ تو آتش گیرم 

مادرم داد به من درس وفاداری را 
عشق شیرین تو آمیخته شد با شیرم 

اكبرت كُشته شد و نوبتم آخر نرسید 
سینه ام تنگ شده از كه بُود تأخیرم 

كربلا كعبه ی عشق است و من اندر احرام 
شد در این قبله ی عشاق دو تا تقصیرم 

دست من خورد به آبی كه نصیب تو نشد 
چشم من داد از آن آب روان تصویرم 

باید این دیده و این دست دهم قربانی 
تا كه تكمیل شود حج من و تقدیرم 

وصل شد حال قیامم ز عمودی به سجود 
بی ركوع است نماز من و این تكبیرم 

بدنم را به سوی خیمه ی اصغر نبرید 
كه خجالت زده زان تشنه لبِ بی شیرم