بر لب آبم و از داغ لبت می میرم

بر لب آبم و از داغ لبت می میرم 
هر دم از غصه ی جان سوز تو آتش گیرم 

كربلا كعبه ی عشق است و من اندر احرام 
شد در این قبله ی عشاق دو تا تقصیرم 

دست من خورد به آبی كه نصیب تو نشد 
چشم من داد از آن آب روان تصویرم 

باید این دیده و این دست كنم قربانی 
تا كه تكمیل شود حجّ من آنگه میرم