بر خوان غم چو عالمیان را صلا زدند

بر خوان غم چو عالمیان را صلا زدند 
اول صلا به سلسله ی انبیا زدند 

نوبت به اولیا چو رسید آسمان تپید 
زان ضربتی كه بر سر شیر خدا زدند 

آن در كه جبرئیل امین بود خادمش 
اهل ستم به سینه ی خیر النسا زدند 

بس آتشی زاخگر الماس ریزه ها 
افروختند و در جگر مجتبی زدند 

وانگه سرادقی كه ملك محرمش نبود 
كندند از مدینه و در كربلا زدند 

پس ضربتی كزان جگر مصطفی درید 
بر حلق تشنه ی خلف مرتضی زدند 

اهل حرم دریده گریبان گشوده موی 
فریاد بر در حرم كبریا زدند 

پس با زبان پر گله آن بضعه الرسول 
رو بر مدینه كرد كه یا ایها الرسول 

این كشته ی فتاده به هامون حسین توست 
این صید دست و پا زده در خون حسین توست