با غبان چون پرورد گل های ناز

باغبان چون پرورد گل‌های ناز
دست او شایسته‌ی بوسیدن است

هر نگاهش این سخن گوید که گل
بهر بوییدن، نه بهر چیدن است

گر چنین باشد چرا در باغ وحی
سرنوشت گل به خون غلتیدن است

آتش و میخ در و ضرب لگد
آه گلچین این‌چنان گل چیدن است؟

باغ در آتش و گل پرپر و بشکسته نهال
باغبان مهر به لب داشت تماشا می‌کرد

در آن زمان که به سیلی نوازشم دادند
هنوز جای لبان پدر به دستم بود

کشیدم آه که نفرین کنم، علی نگذاشت
چرا که امر حیات بشر به دستم بود

نگاه مات حسن کشت و زنده کرد مرا
که وقت حادثه دست پسر