با عطر و بوی مجتبی

با عطر و بوی مجتبی آمد قاسم
آه ای خدا رحمی چگونه بگذرد از جان حسین

به دست و پای تو می‌افتم من عمو
یا بمیرم یا بگیرم رخصت میدان حسین

از خیمه بی زره آمد برون قاسم
در نگاه او حسن را دید و شد گریان حسین

انْ تَنْکُرونى فَانَابنُ الْحَسَن
از چه رو ای قوم ظالم مانده‌است عطشان حسین

ای آسمان خون گریه‌کن در این ماتم 
گشته صد پاره دلش زیر سُمِ اسبان حسین