با سینه‌ای وسیع‌تر از عالم وجود

با سینه‌ای وسیع‌تر از عالم وجود
با واژه‌ای عمیق‌تر از معنی سجود
خوانم ثنای فاطمه محبوبه‌ی خدای
آرم سرِ نیاز بر این آستان فرود

گویم بر او سلام که وقت نزول وحی
چندان سلام داده بر او خالق وَدُود
گویم بر او درود که فرمود مصطفی
بخشد خداش هر که فرستد بر او درود

آن دختری که کرده نبی در برش قیام
باید که ما بَریم به خاک درش سجود
انسیه‌ای که مریم از او درس می‌گرفت
مرضیه‌ای که گفته‌ی جبرییل می‌شنود

گلدسته‌ی وجود از او داشت آب و رنگ
پیراهن عفاف از او یافت تار و پود
جایی که در شگفت شد از علم او علی
این کسیت تا کند به برش عرضه‌ی وجود

او محور است و قائمه‌ی آستان فضل
او مادر است و نادره‌ی خاندان جود
آیا به پیشگاه خدا با پیمبرش
محبوب‌تر ز فاطمه و شوهرش که بود؟

کاُمَت ز بعد ختم رسولان ز روی قهر
هم عهدشان شکسته و هم حقشان ربود
بر خانه‌ای که عالم از او آبرو گرفت
پای ستم نهاده و دست جفا گشود

دادند اجر ختم رسولان ولی به عکس
کردند هتک حرمت زهرا ولی چه زود
دشمن به پا ستاد که زهرا رود ز دست
امت قیام کرد که حیدر کند قعود

جز عده‌ای قلیل نگشتند سرفراز
زین آزمایشی که خداشان بیازمود
با دست خود به مهبط قرآن شرر زدند
آن مسلمین تیره دل بدتر از یهود

آن‌جا که می‌نهاد ملک جبهه بر زمین
آن‌جا که می‌گرفت نبی رخصت ورود
آن‌جا که نور بود صفا بود و خرمی
اینک هرآنچه می‌نگری آتش است و دود

آتش زبانه می‌زند از خانه‌ی علی
مردی که تیغ او دژ اسلام برگشود

مولا میان خانه و زهرا مدافعش
با حالتی که تاب نیارد دل از شنود
تنها نه دست و سینه و پهلو که بر تنش
هر عضو بود بر اثر ضربتی کبود

دری یتیم داشت به دامن که شد شهید
ضرب در است و فضه و آتش مرا شهود
آتش کجا و میخ در و سینه‌ای کزآن
احمد همیشه رایحه‌ی خلق می‌شنود