باور نتوان کرد که خاکیست مزارت

باور نتوان کرد که خاکیست مزارت
جز آن‌که ضریح تو کبوتر شده باشد 

در مکتب تو رشد سریع است 
عجب نیست فرزند تو هم قامت اکبر شده باشد 

خونِ دل تو ریخت نه در تشت که در دشت 
داغ گل سرخی‌ست که پَرپَر شده باشد

زن جوان که به دستش عصا نمی‌گیرد

هر چه دارم می‌دهم ای آفتاب 
روی قبر مجتبی کمتر بتاب 

امامزاده‌ی آبادی هم حرم دارد
ولی برادرِ زینب حرم ندارد