باز هواییم کن هرچی دارم ازم بگیر کربلاییم کن

باز هواییم کن، هرچی دارم ازم بگیر، کربلاییم کن
تو را به جان فاطمه نینواییم کن، کربلاییم کن

حرم قشنگت عرش برینه
مادرت فاطمه سفره می‌چینه
چایی ش هم به دست ام البنینه

چون اختران عشق ز هر سو به نیزه شد
دانی چگونه آن سر مه‌رو به نیزه شد؟

از بس شکاف زخم عمودش عمیق بود
تنها سری بوَد که ز پهلو به نیزه شد

آه سلام ای بانوی محمل نشسته
سر من از دلت کمتر شکسته

ز دیدارت دو چشمم شرم دارد
یکی را خون، یکی را اشک بسته 

میان خون چو لاله چون شکفتم
صدای پای زهرا را شنفتم

امیر خویش را خواندم برادر
حلالم کن، به تو خواهر نگفتم