ای یار رشیدم چه بهم ریختهای
دستوپا میزنی و غم به دلم ریختهای
سرو بودی همهی برگ و برت زرد شدند
تا که دستان تو افتاد همه مرد شدند
ییخیلیب عباسیم نهر فرات اوستَه
بِلیم سیندی زینب علمدار اولدی
بویانیبدور قانَ وفالی سرداریم
لِوای قرآنه وفادار اولدی
اُزون آگه اِیله حیالی قیزلاری
دِنن دَیدی پیکان، سو مَشکین دلدی
سیزَ خاطیر گچدی، ایکی قول بیر گوزده
علی قویدی یالقوز فلک دینجلدی
سینهسی اوستونده، نیستانلار گویا
یارالی اعضاسی، تماماً اوخدی
ولی اوخلاردان چوخ، کنارینده زینب
نهدور عیلّت بیلمم! آقیر داش چوخدی
یارالی سقّانی دورَلَدی دوشمن
نیزهلر آلتیندا چوخ اوتاندیم من
نوکر درباری، دَیدی یِره بیردن
دیَنده گَل قارداش، چوخ اوتاندیم من
من سنه قارداش دئمهدیم اوزباشیما
امر زهرادیکی زحمت وئریرم قارداشیما
گَل آیاقینن اُپوم، قوی الین اَلسیز باشیما
اونداکی سن گَلدین دورامادیم یئردن
آند اولا زهرایَ چوخ اوتاندیم من
