ای کاش حرم بودم و مهمان تو بودم

ای کاش حرم بودم و مهمان تو بودم
مهمان تو و سفره‌ی احسان تو بودم

یک عمر گذشت و سَر و سامان نگرفتم
ای کاش فقط بی‏‌سَر و سامان تو بودم

تا چشم گشودم به دلم مِهر تو افتاد
زآن روز چو آهوی بیابان تو بودم

ای گنبد تو عشق، من خسته دل ای کاش
چون کفتر پر بسته‌ی ایوان تو بودم

یک پنجره فولاد دلم تنگ تو آقاست
ای کاش که زوار خراسان تو بودم