ای همه‌ خلق جهان بنده‌ی آقایی تو

ای همه خلق جهان بنده‌ی آقاییِ تو
خضر با آب بقا تشنه‌ی سقّاییِ تو
شهدا داده دل از کف به دل‌آراییِ تو
خجل از تشنه‌لبان دیده‌ی دریاییِ تو

بحر از شوق کف دست تو بی‌تاب شده
آب با یاد لبت سوخته و آب شده

آب می‌گفت مرا از لب خود آب بده
بحر می‌گفت زِ اشکم‌ گوهر ناب بده
موج می‌گفت مرا با تب خود تاب بده
مَشک می‌گفت بتاز آب به ارباب بده

دشت و صحرا و مَه و ماهی و موج و یم و مَشک
همه گشتند بر احوال تو تبدیل به اشک

بریزید گل یاس به گهواره‌ی عباس
که این یارِ حسین است علمدارِ حسین است