ای شاه غیور! یااباعبدالله

ای شاه غیور! یااباعبدالله
ای منشأ نور! یااباعبدالله
 
پاک است همیشه دامن مستانت
ای جام طهور! یااباعبدالله
 
اسم تو حلاوت است و یادت نمک است
شیرینی و شور! یااباعبدالله
 
ای جمع نقیضین که هم همّ و غمی
هم سور و سرور! یااباعبدالله
 
پای صف نذری تو مردم جمعند
تا روز ظهور؛ یااباعبدالله
 
با آشپز و چای‌چی و شربت‌ریز
شد جنس تو جور؛ یااباعبدالله
 
از لات محلّه،سینه‌زن می‌سازی
ای یار صبور! یااباعبدالله
 
گودال تو، سجده‌گاه زخمی تو بود
مکروب شکور! یااباعبدالله
 
نان سر سفره یادم انداخت که رفت
رأست به تنور؛ یااباعبدالله
 
بر زخم تو‌ بدجور نمک پاشیدند
ای گریه‌ی شور! یااباعبدالله
 
لعنت به کسی‌که تاخت بر روی تنت
با سمّ ستور؛ یااباعبدالله