ای داد ای داد، طبل عزا مرثیه را دم داد

ای داد، ای داد
طبل عزا مرثیه را دَم داد
قافله‌ی گریه به راه افتاد
صاحب عزا مهدیِ موعود است
صاحب مجلس به سلامت باد

این‌‌همه اشک و آه، روضه‌ی قتلگاه
گرم نگاهِ کیست؟ حسین است
بیرقِ این قیام، پرچمِ انتقام
دستِ سپاهِ کیست؟ حسین است

(اسرارُ الشِفا فی تربته 
آیاتُ البکاء فی قُربة
احیانا الحسین بِمُحجة)

****

ای آب، ای آب
تشنگیِ مَشکِ مرا دریاب
کودک شش ماهه ندارد خواب
می‌شنوی؟ می‌رسد آوایِ
وا عطشا از حرم ارباب

تا دَمِ آخرم، پشت برادرم
چون لقبم شده سپهدار 
ناله‌ی کودکان رفته به آسمان
آبروی مرا نگه‌دار، نگه‌دار

دستم خالی است ز غم پرم
تا دارم نفس نمی‌بُرم
از آب فرات نمی‌خورم

ارباب غریب حسین من...