نظرات
0هنوز نظری ثبت نشده
ای بیابان بلا
[ حسین ستوده ]- 1.3K
- 24
ای بیابان بلا ای زمین ابتلا کربلا کربوبلا با حسین خاک تو شد پر بهاتر از طلا کربلا کربوبلا سرزمین وصل عاشقان خاکت خاک جنان دارد بوی خدایی مقصد و معراج اولیا همراه انبیا دل شد کربوبلایی دارالشفا کربلا دارالبلا کربلا کعبه کجاست حاجیان حی علی کربلا بیا بخوان با حسین نماز غم کربلا بادیه را شاه دین کرده حرم کربلا (کربلا کربلا، کربلا کربلا) چشمهی فیض خدا قتلگاه شهدا کربلا کربوبلا ای مصلای رسل تا به رضوان زده پل کربلا کربوبلا سجده گاه آدم و خلیل محراب جبرئیل خاک گودال خونی ذوالجناح آمده خیمهها میگفت واویلتا با زین و یال خونی روشنگر راه حق خون علی اصغرت خدای تو میدهد سلام بر محضرت تویی حسین که بُوَد هفت آسمان نوکرت ابوتراب پدرت ام الوفا مادرت (کربلا کربلا، کربلا کربلا) در نمازم خم ابروی تو در یاد آمد حالتی رفت که به محراب به فریاد آمد تو که در کربوبلا تکیه زدی گفت خدا این ذبیح است که از کعبه به میعاد آمد صراط مستقیم من کمند گیسوی حسین بال اگر داد خدا بال بزن سوی حسین خداوند احد ثناگوی حسین جهان پر شده از هیاهوی حسین تمام نفحهی بهشت از بوی حسین (حسین جانم حسین) دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند شد زبانزد به کریمی و کرامت وقتی از سر خوان تو یک لقمه به حاتم دادند مسلخ عاشقان بُوَد زلف چلیپای حسین جناب یوسف آمده کند تماشای حسین شدم مست رخ دلارای حسین سرم را زدهام به سودای حسین قیامت است هنگامهی غوغای حسین (حسین جانم حسین)