ای به قربان اباعبدالله

ای به قربان اباعبدالله، جان جان اباعبدالله...

رزق ما می‌رسد از خان ابا عبدالله
از غبار سر دامان ابا عبدالله 

گرچه در محضر او، مظهر فقریم ولی
هرچه داریم به قربان اباعبدالله 

تا که آدم به فغان گفت، قدیم الاحسان پهن شد سفره‌ی احسان ابا عبدالله 

بس کریم است، عجب نیست که مردم باشند
درقیامت، همه مهمان ابا عبدالله 

ای به قربان سلطان کربلا، که شاه شاهانه
فرمانروای دل، خسروِ خوبانه
جان جان جان جان جانانه

من مسلمان، دینی که ذکر ارشدش حسین جانه
ابن الکریمه و قدیم الاحسانه
جان جان جان جان جانانه

هم خاکش شفای ما، هم نامش دوای ما
این تنها حسینه که، می‌مونه برای ما

لا رفیق الا حسین...

ما نمک‌گیر حسینیم، حرام است به ما
نان هر سفره، به جز نان اباعبدالله 

خیلی آقایی، بردی دل یه دنیا رو به تنهایی
کارم کشیده از جنون به رسوایی
شور شور شور سینه‌زن‌هایی

خیلی آقایی تنها به فکر نوکرات تو دنیایی
پشت در بهشت منتظر مایی
شور شور شور سینه‌زن‌هایی

از خاک غم تو‌ اَم، اصلا آدم تو اَم
دنیا نه قیامتم، زیر پرچم تو اَم