این گُلِ تر ز چه باغی است كه لب خشكیده است

این گُلِ تر ز چه باغی است كه لب خشكیده است 
نوشكفته است و به هر غنچه لبش خندیده است 

روبرو همچو دو مصراع دو ابرویش بین 
شاه بیت است و حق از شعر حَسن بگزیده است 

دید چون مشتریَش ماه شب چهاردهم 
سیزده بار زمین دور سرش گردیده است 

عازم بزم وصال است و حَسن،غیرت، دریغ 
تا كه در حُسن ببیند چه بساطی چیده است 

گفت شرمنده ی احسان عمویم همه عمر 
او كه بیش از پسر خویش مرا بوسیده است