اگر حسین بپذیرد مرا به نوکریش

اگر حسین بپذیرد مرا به نوکریش
خدا به هیچ عذابی مبتلا نکند

کجا روم به که روی آورم که در دو جهان
به جز حسین کسی درد من دوا نکند

من دلم در کربلایِ سوختست
 در میان خیمه‌هایِ سوختست

تشنه‌ی بی آب را هم می‌زدند
کودک بیتاب را هم می‌زدند