اندوه تو داد از دل مضطر در آورد

اندوه تو داد از دل مضطر درآورد
سیلاب خون از چشم‌های تر درآورد

دریای اندوه تو بحری بی‌کران است
آهی عمیق از نوح پیغمبر درآورد

حبّ تو از بدو تولّد در دل ماست
عشق تو از گهواره‌ها نوکر درآورد

حلقوم ما با هُرم نامت محترم شد
از تار‌هایش می‌توان منبر درآورد

از اینکه با گریه‌کُنانت همنشین است
خشنود شد فطرس دوباره پر درآورد

خاک مزار تو شفای عاجل ماست
تربت مرا هربار از بستر درآورد

حُرّ یزیدی با تو شد حُرّ حسینی
از کار‌های تو باید چگونه سر درآورد؟

روز قیامت سرخی روی تن ما
سینه‌زنت را از صف محشر درآورد

با آب هم وضع لبت بهتر نمی‌شد
اشک مرا این روضه‌ات بدتر درآورد

ای پادشاه حسن رخت کهنه‌ات کو؟
انگشترت را هم ساربان آخر درآورد

خولی پس از ذبح سر تو بی حیا شد
چرخید بین خیمه‌ها زیور درآورد