امشب که عشق کرده مرا مبتلای تو

امشب که عشق کرده مرا مبتلای تو
کو آن پری که بال زنم در هوای تو

امشب که بغض پنجه زده بر گلوی من
ماندم به خویش گریه کنم یا برای تو

(یابن‌الحسن کجایی
من آمدم گدایی)

دردم نهفته‌ام ز طبیبان بِدان امید
تا سر نهم به سینه‌ی درد آشنای تو

یک شب به خانه‌ی دل تنگم سری بزن
تا جان دهم به رسم شب پاگشای تو

امشب به یاد روی تو خوابم نمی‌بَرد
بی‌تابم از سکوت غریبِ صدای تو

صد بار عهد خویش شکستم ولی هنوز
دارم طمع دوباره به مهر و وفای تو