امان من النار لزوار الحسین فی لیله الجمعه

اَمانٌ مِنَ النّار لِزُوّارِ الحسین فی لَیلَةِ الجُمعَه

گِرد حَرَم دویده‌ام، صفا و مَروه دیده‌ام
هیچ‌کجا برای من، کربُبَلا نمی‌شود

اَحَبَ‌الله، اَحَبَ‌الله
اَحَبَ‌الله مَن، اَحَبَ حسینا

اَبَد وَالله، اَبَد وَالله
اَبَد وَالله یازهرا ما نِنسا حسینا

وَ صَلَّی اللهُ، وَ صَلَّی اللهُ
عَلَی الباکینَ، عَلَی الحسین

(عَلَی الحسین، عَلَی الحسین)۳
(آبروی دو عالَم، آبروی دو عالَم)۳

حالا که نیامدم دَمَت را بفرست
یا گرد و غبارِ حَرَمت را بفرست

حسین، حسین... 
یااَباعَبدللّٰه آقای من، یااَباعَبدللّٰه آقای من...
 یااَباعَبدللّٰه، اَباعَبدللّٰه، اَباعَبدللّٰه...