امام عسکری آن آفتاب کشور جان
حنیف طاهریپسندیدن1
بازدید200+
امامِ عسکری آن آفتابِ کشورِ جان سپرد چند ورق نامه بر ابو الادیان که ای ز کار تو راضی خدا و پیغمر برو مدائن و این نامهها به همره بر نگاهدار حسابِ سفر خود از امروز که مدت سفرت هست پانزده شب و روز به شهر سامره چون باز آمدی به امید مرا در عالمِ دنیا دگر نخواهی دید تو چون به سامره آیی من از جهان رفتم به سوی فاطمه(س) در گلشنِ جنان رفتم سوال کرد که ای حجتِ خدای ودود پس از تو رهبرِ خلقِ جهان چه خواهد بود؟ بگفت رهبریِ شیعه را کسی دارد که بر جنازهی من او نماز بگذارد سوال کرد که برگو علامتی دیگر که بیشتر بشناسم امامم، ای سرور جواب داد که باشد ولیِ حَیِ زِمَن کسی که از تو بخواهد جوابِ نامهی من دوباره گفت که دیگر علامتی فرما که مشتبه نشود امرِ کبریا، بر ما امام گفت: پس از من بود امامِ زمان ندیده هر که بگوید که چیست در همیان غرض به امر ولیِ خدا، ابو الادیان گرفت راه مدائن به دیدهی گریان به روز پانزدهم شد به سامرا چه دید؟ دید که شورِ قیامت است به پا شنید ناله و فریادِ وا اماما را که کشت معتمدِ دون، عزیزِ زهرا را امام یازدهم کشته شد، ولی مظلوم به روزگار جوانی شد از جفا مسموم به بوستانِ جنان رفته در برِ پدرش نشسته گردِ یتیمی به چهرهی پسرش به ناگه از طرف معتمد رسید خطاب کند نماز بر آن کشته، جعفرِ کذاب پرید رنگ ز بیم از رخ ابوالادیان بگفت وای مرا، پس چه شد امامِ زمان؟ چو خواست جعفرِ کذاب لب به نطق آرد بر آن وجودِ مقدس نماز بگذارد که ماه از دل ابرِ اُمید پیدا شد ز گَرد رَه پسرِ آن شهید پیدا شد مهی که بود جمالش ز حدِ وصف برون به گیسوان مجعد، به رویِ گندمگون مهی که مهرِ جهان تاب خاکسارش بود نشسته گردِ غم و غصه بر گذارش بود مهی سرشک روان از دو چشمِ خونبارش که خال هاشمیش بود، زینب رخسارش مهی که طلعت او جلوهی دگر میکرد ز بند بندِ وجودش پدر پدر میکرد سلام داد بسی آن تنِ مطهر را کشید سخت به یک سو لباسِ جعفر را گشود غنچهی لب گفت: من سزاوارم که بر جنازهی بابم نماز بگذارم نماز خواند به جسمِ پدر در آن هنگام که روز جعفر و روزِ خلیفه آمد شام پس از نماز، ندا داد یا اباالادیان جواب نامه بده، گرچه واقفم از آن جواب نامه به مولاش داد و گفت: نهان هزار شکر خدا را که شد عیان دو نشان فتاده بود به فکرِ نشانهی سوم که آمدند گروهی به سامره از قم به دست فردی از آن قوم بود یک همیان هزار اشرفی اندر درونِ آن پنهان چو خواست جعفر از آن مالها به دست آرد قدم به اوج مقام امام بگذارد امام گفت: پس از من بوَد امامِ زمان ندیده هرکه بگوید که چیست در همیان چو دید جعفر، آنان ز راز آگاهند به خشم گفت: ز من علمِ غیب میخواهند (شدند مردمِ قم سخت مات و سرگردان)۲ که شد به جانبشان خادمِ امامِ زمان بگفت: بین شما نامهایست با همیان که هست نامه و همیان خود از فلان و فلان هزار اشرفی زر به کیسه جا دارد ده اشرفیست از آن روکشِ طلا دارد چو صدق گفته خادم بدید ابوالادیان بگفت شکر خداوندگار، این سه نشان (خدا گواست که مهدِ امانِ ما، مهدیست)۲ به حقِ حق که امامِ زمانِ ما مهدیست کسی که کور از آن مشعلِ فروزان مُرد به جاهلیت پیش از نزولِ قرآن مُرد (بلی امامِ زمان گرچه بود خون جگرش)۲ نماز خواند به جسم مطهرِ پدرش ز سینهام به فلک آه آتشین افتاد دلم به یادِ دلِ زین العابدین افتاد (چو دید پیکرِ بابش فتاده بر روی خاک)۲ برهنه، در وسطِ آفتاب آن تنِ پاک نداد خصم امانش نماز بگذارد و یا که پیکرِ او را به خاک بسپارد نگاه بر تنِ صد پارهی پدر میکرد تو گوئی آنکه ز تن روح او سفر میکرد **** ای وارثِ سریرِ امامت ز جای خیز بر کشتگانِ بی کفنِ خود نماز کن برخیز صبح شام شد ای میرِ کاروان ما را سوار بر شترِ بی جهاز کن ساربان آرام، قدری آهسته ناقهی زینب، جا مانده ساربان تند نرو، ورنه چنان میگریم که تو و ناقه و محمل همه در گریه روند حسین بی قافله سالارم (شمر است جلودارم)۲ حسین... (ای سوخته ترین بدنِ زیرِ آفتاب)