السلام ای ذکر من وقت غم و شادی علی

السّلام ای ذکر من وقت غم‌ و شادی! علی
تو به این پژمرده، شوق زندگی دادی؛ علی

هرچه خصلت انبیاء دارند، مجموعش تویی
ای کمال محض! فخر آدمی‌زادی؛ علی

وقت رزمت، شیر رزمی؛ وقت رحمت، کوه رحم
حقّ بده عالم بگوید جمع اضدادی، علی

هم فقیهی؛ هم حکیمی؛ هم طبیبی؛ هم حبیب
حاکمی و شاعری؛ حقّاً ذوالابعادی، علی

هرچه دارم نذر خاک روی نعلین تو شد
بأبی أنت و اُمّی، مالی، اولادی؛ علی

این ارادت را به ارث از والدینم می‌برم
سخت دل‌بستم به این میراث اجدادی، علی

از همان اوّل به تو دلبسته‌ام از کودکی
سینه‌چاک عشق تو بودم خدادادی، علی

دیگران خوابند و تو در رنج بیداری، اسیر
غرق مرداب سکوتند و تو فریادی، علی

پای چوبین ارادت‌هایمان می‌لنگد و
جورمان را می‌کشی با عزم پولادی، علی

دست من خالی است امّا دل‌خوشم با وعده‌ات
این‌که وقت مرگ از من می‌کنی یادی، علی

وادی مدح تو گفتن، جای هم‌چون من نبود
راه‌داده لطف تو من را در این وادی، علی

قصّه‌ی اهل کساء خواندم، غمم از سینه رفتم
با حدیث عشق زهرا، حاجتم دادی علی