از همه دل‌رحم‌تر

قلب مرا نرم کرد، دیده‌ی بارانی‌ات
تر شده سجاده‌ از، اشک پشیمانی‌ات

از همه دل‌رحم‌تر، از همه نزدیک تر 
هرچه برنجانمت، باز نمیرانی‌ام
 
از تو چه پنهان پر از، حسرت دنیا شدم 
از تو چه پنهان پر از، بی‌سر و سامانی‌ام

عمر تباه مرا، بار گناه مرا 
باز بدان ای‌رئوف‌، از سر نادانی‌ام

بنده‌ی شرمنده‌ات، عاشق تو بود و هست 
خواه‌ ببخشایی‌ام، خواه بسوزانی‌ام