از محضرتان خواهم همواره ارادت را

از محضرتان خواهم همواره ارادت را
تا در عملم بینم انوار سعادت را

در ماه عزاست زیباست همراه شما باشم
بگشای به روی من درهای جهادت را

یک ماه مُحرّم هم ما را تو حسینی کن
تا چون شهدا گیریم سرخط رشادت را

پاکیزه قبولم کن، قربانِ رسولم کن
تا در ره تو یابم توفیق شهادت را

تا پای رکاب تو عاشق نشود عاقل
شک نیست زِ کف داده این گنج سعادت را

ای بر روی دستانت، صد قافله قربانت 
بیمار غمت هستم بشتاب عیادت را

در غفلت هجرانت گهگاه که ناشکرم
از بَددلی‌ام کن دور این زشتیِ عادت را

همراه تو بودن هست همرازِ علی بودن
قامت به تو چون بستم، غم نیست عبادت را

سلطان نجف ما را فرزند شما خوانده
بگشای بر این عبدت آغوش سیادت را

تا سفره‌ی دل وا شد ای صاحب عزا ای کاش
با روضه شوم مرهم غم‌های زیادت را

وقتی بدن جدّت زیر سُم اسبان رفت
دیدی تو قیامت را هنگام مَحادت را

قاتل که سر از جسم مقتول جدا می‌کرد 
بر خنجر او دیدی