از بس نبی به شخص علی التفات داشت

از بس نبی به شخص علی التفات داشت
حتیٰ در احتضار هم از این صفات داشت

خود چشمه‌ی حیات ولی تشنه‌ی علی‌ست
گویی از او اراده‌ی آب حیات داشت

بوی علی شفای غم و درد مصطفیٰ‌ست
ورنه رسول پیش از این‌ها وفات داشت

سینه به سینه‌اش دَمِ آخر نهاد و گفت:
هر کس که حیدری‌ست، در عالَم نجات داشت

محراب را چو غیر علی دید در نماز
او را به قیض بر حذر از آن صلاة داشت

محراب را به شأن علی دیده بود و بس
آن رهبری که وقت رکوعش زکات داشت

چون گفت راز خود درِ گوشی به فاطمه
زهرای خسته خنده ز شوق ممات داشت

آغوش می‌گشود برای دو نور عین
از بس به بوسه‌ی حسنین التفات داشت

با هر نظر حبیب خدا داشت نکته‌ای
اما نگاه زینب کبریٰ نکات داشت

تا آخرین نفس نگران حسین بود
گاهی گریز روضه‌‌ی آب فرات داشت

در روزهای آخر عمرش بقیع را
آگاه از مصائب بعد از وفات داشت

تازه غم و مصائب زهرا شروع شد 
آن‌که به زیر سایه تمام کُرات داشت 

فرمود: دخترم، به‌خدا می‌برم پناه 
زآن فتنه‌گر که نقشه‌ی سیلی برات داشت 

تو بازوی علی و علی بازوی خداست 
از بازوی شکسته‌ی تو دین ثبات داشت

یا علی و یا علی و یا علی ...