آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست
حاج جواد حیدریپسندیدن1
بازدید73
آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست هر کجا هست خدایا به سلامت دارش کسی که از شرنگ تلخ پر میکرد جامت را نمیدانست شیرین میکند بغض کلامت را نمیدانست عمری خون دل خوردی و این ساغر ندارد آنقدرها تلخی شرب مدامت را ادا کردی به رو افتادنت رکن سجودت را قضا کردی به بر برخاستن رکن قیامت را تن پاک تو را از روی بام انداخت پایین و به چشم اهل عالم برد بالاتر مقامت را چنان زخم زبان، زخم چشمآزردگان کرده که دارد در جوانی مرگ هم حکم التیامت را مقاتل از کبوتر گفتهاند اما یقین دارم ملائک آمدند و بال گستردهاند بامت را تو را شد حجره گودال و تو را شد همنشین قاتل که آخر به حسین و به حسن دادی سلامت را به بغداد از مدینه چون سفر کردی مشخص شد به سمت کربلا برگشتهای بازار شامت را به یاد هلهله در کربلا افتادم از وقتی شنیدم هلهله تنهایی میان ازدحامت را خدا را حُسن میدیدی و تو را این نمیدانست که در وقتی از اسما خدا برداشت نامت را کریمی آنچنان که از مقامات کرم داری کرامات همه آبا و اجداد کرامت را تو آن عشقی که دیدی قدر وصلت را نمیداند گرفتی با فراق خود از عالم انتقامت را اگرچه سایهات باقیست بر دنیا که فضل تو به عمر مهدی افزودهست عمر ناتمامت را سه روز ای ماه وقتی پیکرت در آفتاب افتاد به جدت اقتدا کردی چنین حسن ختامت را آه، آه، برون حجره همه پایکوب و دستافشان، درون حجره یکی بود و دست و پا میزد.