آسمان مجتبی شد بی ستاره ای خدا

آسمان مجتبی شد بی‌ستاره ای خدا
پیکر عبداللهش شد پاره‌پاره ای خدا
***
یک فروغش بودُ کربلا خاموشُ شد
رفتُ در دامان او با یک اشاره ای خدا
***
دستُ در راه عمویش داد و برد از او قرار
گشت از دست عمویش راه چاره ای خدا