آروم آروم از این زمونه مادر رفت شبونه

آروم آروم از این زمونه، مادر رفت شبونه
زده اشکام جوونه، خدا می‌دونه
مدینه دیگه بخوابه، خواب که واسه ما عذابه
زندگی بی تو سرابه، خدا می‌دونه

شکسته پَر شد مادر، بی‌بال و پَر شد بابا
شکسته‌تر شد مادر، تنهاتر بابا

دل‌خوشی نمونده واسه دنیام، مادر
روشنی نمونده واسه چشمام، مادر
همد‌می نمونده واسه بابام، مادر

شده نمازات نشسته، با پهلوی شکسته
شدی از دنیا خسته، خدا می‌دونه
داری میری تو جوونی، دلِ ما رو می‌سوزونی
چرا شدی قد کمونی، خدا می‌دونه

نداره مرهم مادر، گرفته ماتم بابا
آب میشه نم‌نم مادر، غرق غم بابا

ای جوابِ هر سلام بابا، مادر
بی تو میشه بی‌سپاه و تنها، مادر
سر می‌ذاره بین چاه غم‌‌‌ها، مادر

دل‌خوشی نمونده واسه دنیام، مادر
روشنی نمونده واسه چشمام، مادر
همد‌می نمونده واسه بابام، مادر

منو دیگه برده ناله‌ات، تنِ مثل باغ لاله‌ات
تا روضه‌ی سه ساله‌ات، خدا می‌دونه
سرِ بابا روبه‌روش بود، همونی که آرزوش بود
چه بغضی تو گلوش بود، خدا می‌‌دونه

چی‌ شد سرت ای بابا، بریده شد کِی بابا؟
تو ما رو می‌دیدی از، روی نِی بابا

بارِ تازینه‌ رو کشیدم، بابا
اما طعنه‌هایی که شنیدم، بابا
از نگاه شامیا بُردیم، بابا

دل‌خوشی نمونده واسه دنیام، بابا
روشنی نمونده واسه چشمام، بابا
این‌ دفعه منم میرم با بابام، بابا

ابا عبدالله، حسین ثارالله...