ورود کاروان به کربلا

ورود کاروان به کربلا

در مقتل ابومخنف آمده است که: چون مرکب امام حسين عليه السلام به زمين محنت بار کربلا رسيد، قدم بر نداشت، هرچه حضرت تلاش نمود، اسب گام از گام پيش نگذاشت، امام عليه السلام مرکب ديگرى طلبيد و سوار شد، آن حيوان نيز حرکت نکرد.
فَلَم يَزَلْ يَرْکبُ فَرَساًفَرَساً حَتّى رَکبَ سِتَّه اَفْراس.
«حضرت شش اسب عوض کرد ولى هيچ کدام قدم بر نداشتند.»
حضرت رو به ياران کرد و فرمود:
أَىُّ مَوْضِعٍ هذه.
«اين چه زمينى است؟»
عرض کردند: غاضريه است.
حضرت فرمودند: شايد نام ديگرى هم داشته باشد.
عرض کردند: بلى، شاطى الفرات هم مى نامند.
فرمودند: اسم ديگر هم دارد؟
عرض کردند: بلى به آن، کربلا هم مى گويند.
حضرت فرمودند: آسوده شدم.
فَتَنَفَّسَ الصُّعَداء وَ بَکى_'feبُکاءًشَديداً وَ قال:
پس آه سردى از دل پر درد کشيد و گريه ى شديد نمود و فرمود:
واللّه ارض کربٍ وبلاء واللّه هيهُنا يقتل الرجال، هيهنا واللّه تَرمَّل النسوان، هيهنا واللّه تذبح الاطفال و هيهنا واللّه تهتک الحريم فانزلوا بَنايا کرامَ فهيهنا مَحلُّ قُبورِنا.
«به خدا قسم زمين کرب و بلا همين است، به خدا اينجا مردان ما را مى کشند، بخدا قسم اينجا زنان ما بيوه مى شوند، بخدا قسم اينجا کودکان ما را سر مى برند، بخدا قسم اينجا پرده حرمت ما دريده مى شود پس اى جوانمردان فرود آييد، اينجاست محل قبور ما.»
سپس حضرت از مرکب پياده شدند و به محض اينکه قدم مبارک امام عليه السلام به خاک کربلا رسيد خاک تغيير کرد و رنگش زرد شد و از آن غبارى برخاست بر روى و موى حضرت نشست. (1)
مناجات امام حسين عليه السلام هنگام ورود به کربلا
هنگام ورود به کربلا، امام حسين عليه السلام، اهل بيت خويش را به گرد خود فرا خواند و در آن هنگام:
نَظَر اليهم وَ بَکى ساعَةً.
«نگاهى به اهل بيت خود کرد و ساعتى گريست.»
ثُمَّ قال: اللّهُم انّا عِتْرَةُ نَبيّک محمّد صلى الله عليه و آله وَ قَدْ اُخْرِجْنا وَ طُرِدنا وَ اُزْعجنا عَنْ حَرَم جَدّنا و تعدّت بَنُواُمَيَّةَ عَلَيْنا، اَللّهُمَّ فَخُذلَنا بِحَقّنا وانصُرنا على القَوم الظّالمين.
سپس دست به دعا برداشت و به درگاه الهى عرضه داشت: «خدايا ما عترت پيغمبر تو هستيم که ما را از مدينه ى جدمان اخراج نمودند و بنى اميّه بر ما ظلم کردند، خدايا حق ما را از ايشان بگير و بر ستمکاران پيروزمان کن.» (2)

____________________
 1- مقتل الحسين عليه السلام از مدينه تا مدينه ص 325 آيت اللّه سيد محمد جواد ذهنى تهرانى رحمه الله.

 2- ثاراللّه عليه السلام ص 173 به نقل از بحارالانوار ج 44 ص 383.