غربت اميرالمؤمنين عليه ‏السلام از زبان عمّار

غربت اميرالمؤمنين عليه‏ السلام از زبان عمّار

در كتاب الانوار العلوية نوشته‏‌ى علّامه‌‏ى محقّق، شيخ جعفر نقدى مطلبى آمده كه خلاصه‌‏اش است:
وقتى كه حضرت فاطمه عليها السلام درگذشت، اميرالمؤمنين عليه ‏السلام درخانه ماند و از مردم دورى گزيد آن گاه جز براى نماز و زيارت قبر پيغمبر صلى‏ الله‏ عليه ‏و ‏آله از خانه خارج نمى‌‏شد.
عمار مى‏‌گويد: به خانه‏‌ى مولا و آقايم اميرالمؤمنين عليه ‏السلام رفتم، وقتى وارد شدم ديدم غمگينانه و مصيبت زده نشسته، حسن عليه‏ السلام در سمت راست و حسين عليه ‏السلام در دست چپ اوست و مولا به حسين مى‏‌نگرد و گريه مى‏‌كند.
نتوانستم خوددارى كنم، گريه‌‏ام گرفت، گفتم: مولاى من شما خود مردم را به صبر در مصيبت امر مى‏‌كنيد، اين اندوه طولانى چيست؟!
فرمود: عمّار، مصيبت كسى مثل آن كه من از دست داده‌‏ام، دشوار است، من با فقدان او، رسول خدا صلى ‏الله ‏عليه ‏و ‏آله را از دست دادم، او راحت و آرامش من بود، وقتى سخن مى‏‌گفت،گوشم را از صداى رسول ‏خدا صلى ‏الله ‏عليه‏ و ‏آله پر مى‏‌كرد، وقتى راه مى‌‏رفت، چيزى از راه رفتن رسول‏ خدا صلى ‏الله‏ عليه‏ و ‏آله كم نداشت. من دورى رسول خدا را حس نكردم مگر به دورى او.
دردناكترين غم او براى من آن بود كه وقتى او را بر جايگاه غسل نهادم، يك دنده از پهلويش را شكسته ديدم، پهلويش از ضرب تازيانه سياه بود و اين را - از ترس آنكه اندوهم بيشترشود - از من پنهان می‌كرد.
چشمم به حسن و حسين عليهما السلام نيفتاد مگر آنكه بغض گلويم را گرفت و بر زينب عليها السلام گريان ننگريستم مگر آنكه دلم بر او سوخت. (1)


__________________________
1. مصائب‏ الزهرا عليها السلام ص 109،فاطمه ‏الزهرا عليها السلام من ‏المهد الى‌‏ اللحد،ص725.