عنایت خداوند به گریه‌کنندگان بر امام حسین(ع)

عنایت خداوند به گریه‌کنندگان بر امام حسین(ع)

چنانچه در تفسیر امام حسن عسگری(ع) و تفسیر برهان است که: «خداوند، صلوات و رحمت می‌فرستد بر گریه‌کنندگان حسین(ع) و ملائکه را می‌فرستد که اشک ایشان را در شیشه‌ها ضبط می‌کنند و تسلیم خزان بهشت می‌کنند و در روز قیامت ممزوج به ماء حیوان بهشت می‌نمایند و طعم آنها، هزار مقابل اول می‌شود و بر آتش جهنم آن را می‌پاشند؛ فرسخ‌ها دور می‌شود از گریه‌کننده»(۱)

پس در این حال که منظور نظر خداوند -عزوجل- و ملائکه و ائمه معصومین(ع) است و در مجالس ایشان است. «و قل اعملوا فسیری الله عملکم و رسوله و المومنون«(۲) باید از خجالت آب شود و در کمال خوف و خضوع باشد، بلکه مهما امکن، بی‌طهارت در آن مجلس ننشیند؛ اقتدا به امامان خود کند که هرگاه می‌خواستند در عبادت حق تعالی داخل شوند، چه حالت داشتند.

 

منبع
کبریت احمر، شرایط مستمعین، شیخ محمدباقر بیرجندی، ص ۱۳۳
(۱) تفسیر منسوب به امام حسن عسگری(ع)، ص ۳۶۹
(۲) سوره توبه، آیه ۱۸۰