چه حلاوتی ، چه طراوتی ، که دمیده نو گل یاسمن

چه حلاوتی ، چه طراوتی ، که دمیده نو گل یاسمن
شده باغ دین محمدی ، خوش وخرم از گل این چمن

تویی چارُمین علی و ، به کُنیه شدی تو سوݥ ، اباالحسن
تو امام دین و هدایتی ، دهمین ستارهٔ انجمن

و خبر رسیده ازآسمان ، که به برج دین ، قمر آمده

قمری که تابش نور آن ، به تمام ارض و سما رسید
خبر شکفتنِ تازه گل ، به تمام عرش خدا رسید

نفحات خوش ز مدینه  با ، وزش نسیم صبا رسید
همه کف زنان ، هم نغمه خوان ، که گلی ز باغ رضا رسید

شده شب تمام و دمیده نور ،  شب غصه را سحرآمده

تو که از سُلالهٔ احمدی ، گل باغ دین و رسالتی
توعلی خصال و نبی مرام ، چه شکوهی و چه جلالتی
نرسد کسی به مقام تو ، که تو هادی رَه اُمّتی
شده خوش دل همه شیعیان ، که شفیع روزقیامتی

برود غم از دل هر بشر ، که سعادت بشر آمده

 توکه از تبار نبوتی ، حرم تو باب کرامت است
ثمر جوادالائمه ای ، که نماد جود و سخاوت است
لقبت که مظهر کاملی ، ز چراغ و شمش هدایت است
نظری نما تو به "کیمیا" که در انتظار عنایت است

برود زیارت سامرا که صبوری اش به سر آمده