پَر در آوردم چرا که زیرِ پرهایِ حسینم
حسین ایمانیپسندیدن0
بازدید200+
پَر در آوردم چرا که زیرِ پرهایِ حسینم بی سر وُ پا نیستم پایِ عَلم پایِ حسینم رو به قبله تحتِ قُبّه در تماشایِ حسینم از اَزل تا روزِ محشر اهلِ آوایِ حسینم سائلِ نان نیستم من در تمنّایِ حسینم خُم ندیده مِی نخورده بیپیاله مَستِ مَستم عقل وُ هوشِ من پریده از سرم لیلا پَرستم دل بریدم از همهِ دنیا فقط دل بر تو بستم پایِ عشقت ایستادم پایِ این پرچم نشستم شکرُلِلَّه من یکی از جیرهخورهایِ حسینم تو مُجیری من اَجیرم تو اَمیری من فقیرم دستِ خالی آمدم تا دستِ پُر مِهرت بگیرم حضرتِ سلطانِ عشقی وُ به عشقِ تو اسیرم حاجتم از شَهپرِ قنداقه میگیرم امیرم مثلِ فطرس تا قیامت مرغِ نجوایِ حسینم روزِ اوّل شهپرِ قنداقهات اِعجاز کرده فطرسِ بیبال وُ پر پرهایِ خود را باز کرده این چه سِرِّی بوده که نوزادِ زهرا ناز کرده وَ علی با یاحسینی عشق را آغاز کرده عاشقِ این ذکرِ شوراَنگیزِ بابایِ حسینم نوکریِ خانهات شاهَنشهیِ روزِ محشر دلبریِ تو نَشد آغاز در آغوشِ مادر قبلِ خلقت عشق میکرده خدا در عالَمِ زَر با همین نجوایِ نوکر با سِرشکِ دیدهیِ تر من اِضافیِ گِلی در زیرِ پاهایِ حسینم بیقراری میکنم آقا خودت باشی قرارم شک ندارم هر کجا گفتم حسین بودی کنارم پایِ پرچم کربلایی هستم امّا دوست دارم .... لحظهای که صورتم را بر ضریحت میگذارم جان دَهم بر رویِ زانوهایِ رویایِ حسینم