وقتش رسیده است که پر در بیاوری

    وقتش رسیده است که پر در بیاوری

از راز خندۀ همه سر در بیاوری

 

وقتش رسیده است که با روضه‌های خشک

اشکی ز چشم چند نفر در بیاوری

 

وقتش رسیده است که موسی شوی و باز

از نیل تا فرات جگر در بیاوری

 

خود را به روی تیغ کشاندی که جنگلی

از زیر دست‌های تبر در بیاوری

 

تو یک تنه حریف همه می‌شوی و بس

از این قماط، دستی اگر در بیاوری

 

تو از نوادگان مسیحی،‌ بعید نیست

از خاک،‌ مشک تازه و تر در بیاوری

 

در این کویر خار گل انداخت گونه‌ات

گفتی کمی ادای پدر در بیاوری

 

لب می‌زنی به هم که بخوانی ترانه‌ای

اشکی به این بهانه مگر در بیاوری