وای از این روضه که از آن شده دفتر خونین

    وای از این روضه که از آن شده دفتر خونین

روضه خوان خون به دل و مسجد و منبر خونین

 

مستمع جامۀ خود چاک زد از این ماتم

مادری لطمه به صورت زد و منبر خونین

 

روضه این است که مابین دو تا نهر حسین

با لب تشنه زمین خورده و پیکر خونین

 

یک نظر کرد به خیمه، نظری کرد به آب

جگرش خون شده، پیکر شده یکسر خونین

 

نیزه‌ها بر تنش از هر طرفی می‌آیند

بسملی می‌شود این مرغ تن و پر خونین

 

یادش آمد که چطور اصغر او پرپر شد

صورتش هم شده با صورت اکبر خونین

 

در همین حول و لا شمر به گودال رسید

دشنه آورد برون، شد دل خواهر خونین

 

تیغ از سمت گلویش نبرید، اما شمر

دید از حنجر مولا نشده سر خونین؛

 

عصبانی شد و با پا بدنش را چرخاند

بعد از آن بود که شد حنجر و خنجر خونین