هیچ موجى از شکست شوق من آگاه نیست

    هیچ موجى از شکست شوق من آگاه نیست
در کنار ساحلم امّا به دریا راه نیست

 

تا مپندارند با مرگم تو مى‏‌میرى، بگو:
اینکه می‌‏‏بینید فعل است و ظهور، الله نیست

 

در مسیر «لا» و «إلّا» خون عاشق می‌‏‏دود
در دل معشوق مطلق راه هست و راه نیست

 

کاروان تشنۀ اشکت نشانم داده است
منزل من چشم‌‏هاى توست، پلک چاه نیست

 

روى بر سمّ ستوران دادم و گفتم به خاک
در مقام جلوۀ خورشید جاى ماه نیست

 

مى‏‌برى من را و پا را می‌کشم روى زمین
در رکاب شوق، حرف از قامت کوتاه نیست

 

صوت داوود است جارى از فضاى سینه‏‏‌ام
در مسیرش استخوانى گاه هست و گاه نیست

 

می‌زنیدم ضربه امّا من نمى‌‏ریزم فرو
کوه را هیچ التفاتى بر هجوم کاه نیست